جايي باران زد و جايي رعد و برق...

جمعي پرواز كردند و جمعي پروا ز پرواز...  

 

هفته گذشته توفيقي به دست آومد تا همراه بچه هاي دانشگاه به اردوي راهيان نور بريم.

هروقت مي ديدم بچه هايي كه قبلا رفتند با يه حس قشنگ از اون مناطق ياد مي كنند، يه جورايي دلم هوايي ميشد. با خودم ميگفتم سال ديگه حتما ميرم اما برنامه ام جور نمي شد.

تا امسال كه قسمت شد و رفتيم.

نميخوام زياد راجع به حس خوبي كه هنگام بازديد از محل عروج شهدا داشتيم، بگم. چون معتقدم بايد رفت و ديد.

خيلي از حرف ها و حس ها گفتني نيستند ...

   

پس از آنها، من نه از رفتن، كه از ماندن مي ترسم؛ مي ترسم كه مرده بمانم، مرده بميرم. 

نويسنده: حلیما | تاريخ ارسال: 1388/1/4 ساعت: 12:07 | + نظردهيد(1) |
باز باران
نشانه
یا حسین شهید (ع)
خاطره!
آرزو